Ιταλία 1990: Το τρίτο στέμμα της Γερμανίας και το «Nessun Dorma»

Το 14ο Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA φιλοξενήθηκε στα ιταλικά γήπεδα από τις 8 Ιουνίου έως τις 8 Ιουλίου 1990. Οι «Ατζούρι» συγκαταλέγονταν στα φαβορί μαζί με τη Δυτική Γερμανία, την Αργεντινή, τη Βραζιλία και την Ολλανδία. Οι Ολλανδοί, με την περίφημη τριάδα της Μίλαν (Φαν Μπάστεν, Γκούλιτ, Ράικαρντ), αποτελούσαν την ομάδα με τις μεγαλύτερες προσδοκίες, για να εξελιχθούν τελικά στη μεγαλύτερη απογοήτευση της διοργάνωσης.

Η Ιταλία παρουσίασε ένα σύνολο συμπαγές αλλά όχι εντυπωσιακό, με ατσάλινη άμυνα και μεσαία γραμμή, αλλά με αστάθεια στην επίθεση. Ο απροσδόκητος ήρωας της χώρας ήταν ο Σαλβατόρε Σκιλάτσι. Ελάχιστοι τον υπολόγιζαν ως βασικό πριν ξεκινήσει το τουρνουά, όμως εκείνος σκόραρε σε κάθε παιχνίδι που συμμετείχε, κατακτώντας τις καρδιές των Ιταλών φιλάθλων με μια απαράμιλλη ένταση.

Η ιστορία της διοργάνωσης, ωστόσο, σημαδεύτηκε από την πορεία του Καμερούν. Οι Αφρικανοί σόκαραν τους πάντες στην πρεμιέρα κερδίζοντας την κάτοχο του τίτλου Αργεντινή, απέκλεισαν την ισχυρή Ρουμανία και έφτασαν στους «16», όπου ξεπέρασαν την Κολομβία. Η μοίρα του αγώνα κρίθηκε από τον Κολομβιανό τερματοφύλακα Ρενέ Ιγκίτα, ο οποίος απομακρύνθηκε υπερβολικά από την εστία του στην προσπάθειά του να ντριμπλάρει τον Ροζέ Μιλά, πληρώνοντας το λάθος του με ένα γκολ που έθεσε την ομάδα του εκτός συνέχειας.

Στο Τορίνο, η αναμέτρηση Αργεντινής και Βραζιλίας υπήρξε ένα από τα κορυφαία παιχνίδια του Μουντιάλ. Ο Σέρχιο Γκοϊκοτσέα πραγματοποίησε εκπληκτικές επεμβάσεις με τη βοήθεια και των δοκαριών, μέχρι που ο Μαραντόνα, με μια υποδειγματική πάσα, έβγαλε τον Κανίγια σε θέση βολής, ο οποίος «εκτέλεσε» τον Ταφαρέλ. Την ίδια βραδιά στο Μιλάνο, η Δυτική Γερμανία εκδικήθηκε την Ολλανδία για τον αποκλεισμό του Euro 1988, σε ένα παιχνίδι που έμεινε στην ιστορία εξίσου για το επεισόδιο του φτυσίματος του Ράικαρντ στον Ρούντι Φέλερ, όσο και για το ποδόσφαιρο που παίχτηκε.

Οι δύο ημιτελικοί κρίθηκαν στη «ρώσικη ρουλέτα» των πέναλτι. Η Ιταλία λύγισε απέναντι στην Αργεντινή στη Νάπολη, ενώ η Αγγλία ηττήθηκε από τη Δυτική Γερμανία στο Τορίνο, σε δύο βραδιές γεμάτες δράμα. Ο αποκλεισμός της Ιταλίας μέσα στο σπίτι της ήταν μια εθνική τραγωδία, ενώ οι Άγγλοι άγγιξαν μια ιστορική διάκριση για πρώτη φορά μετά το 1966. Ο μικρός τελικός μεταξύ Ιταλίας και Αγγλίας θεωρήθηκε από πολλούς ως ένας πιο αντάξιος τελικός από εκείνον που ακολούθησε.

Ο μεγάλος τελικός ήταν μια σκληρή και συντηρητική μάχη. Οι ευκαιρίες ήταν λιγοστές μέχρι το 84ο λεπτό, όταν καταλογίστηκε ένα αμφισβητούμενο πέναλτι μετά την πτώση του Φέλερ στην περιοχή. Ο Λόταρ Ματέους αρνήθηκε να αναλάβει την εκτέλεση λόγω προβλήματος με το παπούτσι του, αφήνοντας τον Αντρέας Μπρέμε να ευστοχήσει και να χαρίσει στη Δυτική Γερμανία το τρίτο της Παγκόσμιο Κύπελλο. Ο Φραντς Μπεκενμπάουερ έγινε μόλις ο δεύτερος άνθρωπος μετά τον Μάριο Ζαγκάλο που σήκωσε το τρόπαιο και ως παίκτης και ως προπονητής.

Πρώτος σκόρερ: Σαλβατόρε Σκιλάτσι (Ιταλία) — 6 γκολ Πρωταθλήτρια ομάδα: Ίλγκνερ, Μπρέμε, Κόλερ, Αουγκεντάλερ, Μπούχβαλντ, Λιτμπάρσκι, Χέσλερ, Φέλερ, Ματέους, Κλίνσμαν, Μπέρθολντ, Αουμαν, Κέπκε, Ρόιτερ, Μιλ, Ρίντλε, Μπάιν, Στάινερ, Μόλερ, Πφλίκλερ, Τον, Χέρμαν Προπονητής: Φραντς Μπεκενμπάουερ Αγώνες με τα περισσότερα γκολ: ΗΠΑ - Τσεχοσλοβακία 1-5, Δυτική Γερμανία - ΗΑΕ 5-1 Συνολικά γκολ: 115 | Μέσος όρος ανά αγώνα: 2,21 Αγώνας με τη μεγαλύτερη προσέλευση: 74.765 θεατές — Γιουγκοσλαβία εναντίον Δυτικής Γερμανίας | Μέσος όρος θεατών: 48.391